Casares e eu, “fiat lux”

Casares dia das letras galegas 2017
Casares dia das letras galegas 2017
Carlos Casares

No ano 1972 fíxenlle a Carlos Casares unha pequena caricatura que foi celebrada por el e por cantos a viron. Curiosamente, malia o tempo decorrido, esa primeira caricatura segue a ser preferida a outras que lle fixen posteriormente; de aí que cando a consellería de Cultura me chamou para dicirme que querían reproducila na placa que o Día das Letras Galegas se poñería na casa onde naceu en Xinzo de Limia, non me estrañase en absoluto.

A caricatura orixinal regaláralla a Carlos o mesmo día que a debuxei e hoxe está na Fundación que leva o seu nome. Cando Feiraco tivo a excelente idea de celebrar o Día das Letras Galegas e homenaxear a Carlos Casares cun millón de tetrabriks con feitío de libro, que levarían na portada unha imaxe do escritor, a Fundación cedeulle a miña caricatura. O acordo entre a Fundación e Feiraco tería que alegrarme infinitamente, porque sentiría que participaba dun xeito especial na festa do meu amigo; pero algo impediu que me sentise privilexiado: non souben da xenerosa e encomiable aportación de Feiraco ata que o mesmo día 17 de maio vin a súa páxina de publicidade en La Voz de Galicia, e en internet a reseña da presentación da campaña na Cidade da Cultura. Ninguén me informou de tan interesante iniciativa; ninguén me invitou ao acto de presentación; e, para colmo, a caricatura reproduciuse sen a miña sinatura. Non puiden sentirme privilexiado porque me sentín ninguneado. ¡E haberá quen pense que “me forrei” con esta campaña!

O mesmo día 17 marchei a Portugal e, aínda que seguín en parte os comentarios que se facían en Facebook, nin tiven tempo, nin a concentración necesaria, para intervir. Agora, recén chegado a casa, fágoo da forma máis escueta posible.

-Como non son o Dalai Lama, aínda que ás veces -máis polo que teño de parvo que de bo- o pareza, mentiría se dixese que ante as reiteradas mostras de descortesía que recibín, non me sentín agraviado e doído. Sobre todo, doído.

-Agradezo aos colegas máis novos as mostras de solidariedade que me deron. Os argumentos que expoñen respecto aos dereitos de autor -ás veces con vehemencia, polo afecto que me teñen- son rigorosos e incuestionábeis.

-E sen embargo chegou o momento de berrar ¡Fiat lux! para non perdermos o Norte.

Malia o mal que se fixeron as cousas, négome a crer que a desaparición do meu nome, ao pé da caricatura de Casares, foi unha acción meditada de alguén que quixo amolarme. Con frecuencia, os despropósitos teñen explicacións moi simples, mesmo absurdas; e estou certo de que este é un deses casos.

O que de verdade importa é a celebración do Día das Letras Galegas e a figura de Carlos Casares. A Feiraco haille que agradecer a espléndida campaña que posibilitou unha promoción extraordinaria do autor, e pedirlle que a repita nos próximos anos.

En canto a min, só espero que se encontre unha fórmula xusta e satisfactoria para todos, na que se me recoñeza como autor do debuxo que centrou a campaña.

 

2 comentarios en “Casares e eu, “fiat lux”

  1. Siro: o teu estilo recoñécese perfectamente nesta boa caricatura, leve ou non leve firma. Por suposto que deberían preguntar e pedir permiso. Espero que recoñezan o erro e teñan polo menos un anaco de respeto polo teu traballo.
    Por certo, Casares tiña un algo de Robin Williams (en moreno) ¿non?

  2. Claro que sí, tan sencillo como que Feiraco haga otra campaña de modo correcto y respetuoso. Lo tienen fácil para quedar como señores.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies