Do que Cunqueiro non contou do meu señor Don Merlín

alvaro cunqueiro
alvaro cunqueiro
Do que Cunquiero non contou do meu señor Don Merlín

Capítulo I

De volta en Miranda

Cheguei onte a Miranda, onde nacín e pasei os mellores anos da miña vida. Saín de rapaz e volvín, xa vello, polo camiño do sul; aquel mesmo camiño, á beira do río, que seguiran os máis dos viaxeiros que vin e coñecín na casa do señor don Merlín. Pasei a fraga de Eirís, tan mesta e silandeira como a lembraba; o Pontigo, coa vella ponte de madeira, que agora me pareceu máis pequena e rompediza; a carballeira das Mouras, onde -dou fe- seguen a axuntarse todos os ventos do mundo; e entrei, por fin,  na camposa de Miranda, desde onde se olla en redor a selva de Esmelle, o castelo de Belvís, a fraga da Serpe, a lagoa dos Cabos, o Vilar e o camiño real de Meira.

Estou na que fora a miña casa familiar, que hoxe habitan os meus sobriños netos. Recibíronme con cariño e curiosidade, sobre todo os máis novos, que queren saber das cidades onde vivín e das terras que andei. Visitáronme os veciños do lugar e tamén algúns de Quintás e de Ferrerías, que oíran falar de min aos vellos das súas parroquias. Si, en Miranda todo é igual; mesmo a xente, aínda que do meu tempo non quede ninguén.

De mañán cedo subín ao outeiro por ver a casa que foi do meu señor don Merlín, fechada hai moito tempo. Poucos lembran a marcha do Mago e dona Xenebra en dous  coches de cabalos; un para os viaxeiros, outro para a equipaxe. Só un vello miudiño, de pelo moi branco, que resultou ser o fillo máis novo do carpinteiro de Conforto, recordaba que os cocheiros falaban estranxeiro e que na despedida estaban moitos veciños de Miranda e tamén o conde de Belvís, con gorra de moita pluma. Tamén lembraba que cando os coches se perdían na volta do camiño, o conde sacara da manga da casaca un paniño branco, traballado en encaixes, e, despois de enxoitar dúas bágoas con moito melindre, asoara con tanto estrondo, que  mesmo semellara a buguina coa que chamaban á xente os pescadores de Cariño, cando ofrecían xurelos afumados.

Para continuar a lectura de Do que Cunqueiro non contou do meu señor Don Merlín escríbanos a info@siroartista.com

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies