Nacho Mirás no recordo, sempre

Nacho Mirás
Nacho Mirás

Vímonos por última vez o 17 de marzo na homenaxe que a cidade de Santiago lle fixo ao poeta Salvador García-Bodaño. Tiña moi bo aspecto e aínda mellor humor. Recordo os seus ollos grandes e ledos, o surriso amplo, tan cordial, ao descubrirme a varios metros de distancia e despois ao abrazarnos despois de moito tempo sen vernos; desde antes da súa enfermidade.

Á absurda pregunta de como se atopaba, respondeume coa mesma ollada e o mesmo surrir, un aceno expresivo e una frase breve: “xa sabes… esperando”.

Debería dicir “loitando”, porque eso foi o que fixo -¡e como o fixo!- desde o primeiro momento, cun principio irrenunciable: -¡Contra o tumor, humor!

O humor era en Nacho a manifestación máis clara da súa intelixencia e da súa bonhomía. O humor era tamén o seu maior encanto, o que o facía tan cercán e amable, tan cordial e entrañable; tan querido por todos. Desde finais de nadal do 2013, o humor foi todo eso e, ademais, espada e escudo contra o cancro: -¡Alta a moral e sen quitarle ollo ao inimigo!

Nacho converteuse no portavoz, no paladín de cantos se enfrontaban á mesma doenza, sen máis axuda que a da medicina. O seu blog pasou en pouco tempo de mil a catrocentos setenta mil lectores. Impresionaba ler a crónica diaria do seu estado físico, usando as palabras que todos evitamos. Un día converteunas en libro e titulouno El mejor peor día de mi vida. Era un título orixinal e gracioso, pero Nacho explicouno: aqueles centos de miles de lectores do seu blog convertera o peor día da súa vida no mellor dos seus peores días. O libro era para todos, pero o título era para eles.

Ao presentalo, Nacho fixo una petición: “Se me gardan un oco nas súas bibliotecas, que sexa no anaquel das comedias”. Merqueino en canto souben que estaba nas librerías, pero non me sentín capaz de lelo e regaleillo a un amigo enfermo.

Alguén próximo a el dicía nun artigo moi fermoso que imaxinaba a entrevista que Nacho estará facéndolle a san Pedro. Eu non podo imaxinala, pero si a sorpresa e as s gargalladas do porteiro celestial, ante as enxeñosísimas preguntas daquel xornalista coa gracia dun demo pillabán e burlón.

Porque Nacho quixo arrequecer o xornalismo mostrándonos todo –as persoas, as cousas, a vida e a morte-, reflectido no espello do humor. E conseguino desde o primeiro día, na radio e no xornal. Mostrar o drama persoal reflectido neses espello para convertelo en tema de conversa de tertulia ou familiar deulle enorme popularidade, pero o seu xornalismo foi excelente sempre.

Alguén, tamén con bo humor, dixo que fai falta toda una vida para aprender a morrer. Calquera pensaría que a Nacho non lle daría tempo porque só tiña 44 anos cando aquel tumor cabrón se impuxo ao seu humor e o levou. Pero si lle deu. E tanto que lle deu. Somos moitos os que o temos como un referente a emular.

Grazas, Nacho, por todo o que nos deches. Deica sempre, compañeiro.

2 comentarios en “Nacho Mirás no recordo, sempre

  1. Afortunadamente, todavía quedan buenos conmpàñeros que recuerdan a los que van desapareciendo. Que Dios, si lo hay, que te bendiga querido Siro.

  2. Nacho Mirás Fole, fue y sigue siendo el capitán de la “tropa”, esos enfermos oncologicos que están librando esa dura batalla contra el cáncer. Muchos tenemos la suerte de ir ganando, y otros desgraciadamente se quedan en el camino.
    Los que estamos aquí nunca te vamos a olvidar, y estarás presente con la ayuda sicologica que heredamos de ti. Mil gracias y que la gloria te acompañe aya donde estés.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies