Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín: Un militar e escritor

juan_beceiro_amado
juan_beceiro_amado
Juan Beceiro Amado

O 25 de xaneiro de 1927 saía de Ferrol o cruceiro Blas de Lezo coa misión de protexer aos españoles residentes en Shangai, ante a gravidade da situación que se vivía en China, despois de décadas de rebelión anticolonialista e a punto de comezar a guerra civil entre comunistas e anticomunistas. O capitán de máquinas era o ferrolán Juan Beceiro Díaz, quen un ano antes sulcara o Atlántico no mesmo buque, apoiando o voo do Plus Ultra.

Juan Beceiro era de San Xoán e casou con Felicia Amado, veciña de Caranza. Tiveron dous fillos: Manolo, que foi director do Banco da Coruña en Ferrol; e Juan, que fixo carreira militar no exército de terra. A Juan Beceiro Amado alude o titular deste artigo, porque, se como militar seguiu a traxectoria que as circunstancias lle impuxeron, sen nada reseñable que me movese a ocuparme del, é a súa condición de militar e o feito de escribir o que escribiu o que fan del un autor peculiar, e coido que único.

No 1918 era alumno de Infantería, no 1921 alférez, e no 1923 teniente na guerra de África, ata a fin da mesma . Despois volveu a Ferrol, onde ascendeu a capitán. No 1931 casou coa ferrolana Elisa García Dopico, e o matrimonio habitou un piso da rúa Magdalena. No 1934 mandou unha compañía das tropas enviadas a Asturias para acabar co movemento revolucionario, e en Ferrol estaba o 18 de xullo do 1936, pasando a formar parte do exército do bando nacional, e participando en numerosas accións de guerra, primeiro en Castela e despois en Teruel, onde ascendeu a comandante. O final da guerra viviuno en Extremadura.

De novo en Ferrol ata o ano 1943, e despois destinos en Madrid, Salamanca, Valladolid e Melilla, cos conseguintes ascensos ata o de xeneral de brigada, no 1961. Non deixara de vir coa familia a Ferrol no verán e en Nadal, e cando pasou á reserva quixo volver e quedar; pero era home de pouca saúde e os médicos recomendáronlle o clima do sur, polo que fixou a residencia en Granada. Morreu en Madrid, durante unha visita aos fillos, no 1990, cando tiña 81anos.

O xeneral Beceiro Amado, calado e discretísimo, non manifestaba ideas, nin sentimentos. Os fillos xamais lle oíron falar da guerra, nin souberon que tiña vocación literaria; pero un día chegou de New York una tarxeta de José Manuel Pita Andrade –home cultísimo, que sería o primeiro director do Museo do Prado en democracia- felicitándoo polos “interesantísimos e inspirados” contos que lle enviara, e animándoo a publícalos. E outro día mostrou a traducción que fixera do Quixote ao galego. Era a primeira traducción do Quixote ao galego, e, ademáis, escrita a man, imitando a letra de imprenta. Despois apareceron as da Ilíada, a Odisea, Divinas palabras, o Lazarillo de Tormes, o Buscón

O xeneral Beceiro aprenderá o galego, de neno, cunha criada que coidaba del e non falaba castelán. Xa home feito, arrequeceu o vocabulario con José, un vello que lle coidaba a finca de Santa Mariña, ao que costaba entender. A ese galego traduciu os clásicos, pero cando quixo que a Xunta lle publicase o Quixote dixéronlle que non, porque non era o galego normativo. Endebén, estas traduccións son, pola personalidade do autor e o tempo en que foron feitas, documentos valiosísimos que non poden perderse, e paréceme que o goberno municipal debe actuar para traelas a Ferrol.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies