Puntadas sen fío: Nadal e Gómez Noya

A pasada semana o tenista Rafa Nadal e o triatleta Javier Gómez Noya culminaron dúas xestas deportivas extraordinarias. A de Nadal, gañador do US Open 2017 e de novo número un do mundo, foi amplamente comentada polos medios de comunicación españoles; a de Gomez Noya, absolutamente incrible ao se proclamar campión do mundo de triatlón na modalidade de medio ironman, moito menos.

De Nadal eloxiouse, sobre todo, a capacidade de loita que lle permitiu volver ao cumio desde o pozo sen fondo en que caera. Nada máis xusto, pero, ¿e a enteireza de Javier, que de rapaz houbo de enfrontarse aos poderosos organismos deportivos españoles para poder competir? Desa épica vai a biografía que os xornalistas Alonso Lois e Antón Bruquetas presentaron en 2015 nun libro que, por algo, titularon A pulso.

Javi naceu hai 34 anos en Basilea, nun fogar de emigrantes, que tres meses despois volvían a Ferrol; onde o neno medrou e descubriu o triatlón cos bombeiros. Era un superdotado pero, aos quince anos, os cardiólogos do Consello Superior de Deportes descubriron que tiña o corazón demasiado grande e unha válvula aórtica que non pechaba ben. Negóuselle a licencia para competir. A familia, despois de consultar a prestixiosos especialistas británicos e estadounidenses, que non viron ningún perigo na práctica deportiva, acordou que o fixese con equipos estranxeiros. A Federación Galega de Triatlon apoiouno, pero a Española tentou, por todos os medios, impedir que participase en calquera evento deportivo. Foi unha persecución asañada, cruel e absurda con algún trasacordo ante a evidencia dos éxitos.

En novembro de 2003 Javier recuperou a licencia, acudiu a Nova Zelanda e gañou a competición. Ilusionouse con ir aos Xogos Olímpicos de Atenas en 2004, e deixou os estudos de Enxeñería de Camiños. Porén, a Federación  non o levou.

En 2005, días antes de voar a Hawai e México para disputar as dúas primeiras probas da Copa do Mundo, o Consello Superior de Deportes  pediu á Federación Española a inhabilitación da licencia de Gómez Noya “para toda competición oficial”. Ao non poder competir en probas oficiais, Javier disputou en Francia a prestixiosa France Irontour, de carácter privado, e gañou as seis etapas. Por fin, en febrero de 2006, despois de incontábeis xestións e informes de especialistas, conseguiu a licencia e multiplicou os éxitos, entre eles cinco campionatos do mundo de triatlón olímpico e dous de medio ironman.

En 2016 chegoulle o recoñecemento oficial coa concesión do Premio Princesa de Asturias. Puido ser o ano do ouro olímpico, pero caeu, rompeu un brazo e non foi a Río. Ninguén o descarte para Tokio 2020. Javier descende, por parte de pai, daquel Grandal veciño do concello de Serantes no século XIX, home tan forte que, cando a garda civil foi detelo, atopárono arando e, ao lle preguntar pola casa de Grandal, colleu cunha man o arado de ferro e dixo: “A casa de Grandal é aquela e Grandal son eu”.

Por certo, se a Nadal non lle viron o corazón grande, é que non o miraron ben.

 

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies