Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín: Punto final

278_ferrol_ultimoSe tivese que responder a pregunta de cales foron os traballos máis gratificantes no meu facer de xornalista, citaría o programa radiofónico “Corre Carmela que chove”, o curso de galego “¿Imos aló?” para a TVG, o conxunto da caricatura política como debuxante, e esta sección “Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín” na escrita. Foi un pracer e unha honra saberme seguido por tantos lectores, sobre todo, por ferroláns que o fixeron a través da Voz dixital en moitas cidades de España e en moitos países do mundo. Recibir os seus correos agradecidos, emocionados ás veces, por ver citados a familiares e amigos; axudarlles a recordar vivencias esquecidas, foi a maior satisfacción das moitas que esta sección me deu.

É o momento das desculpas e da gratitude. Desculpas polos erros cometidos cando a memoria me fallou, e gratitude pola comprensión e colaboración que atopei en vostedes para corrixilos no libro que nalgún momento publicarei. Necesitaría moitísimo espazo para comentar as axudas recibidas. Pablo Cartagena, dende Alemania; Miguel Amador, dende Holanda; e en Ferrol Carlos Vidal, Guillermo Llorca, Burgoa, Armando Méndez, Anoeta, Luis Penín, Loli Pita, Selo… e tantos outros amigos que puxeron a súa memoria ao servizo da miña. José Vázquez Deus chegou a enviarme a letra completa e a partitura do “Milagre de San Antoniño”, que recitaba e cantaba Antonio Montaña. Marica Yáñez, despois de non saber dela des que, nos anos setenta, era a musa da Transición para os universitarios composteláns –“Marica é nosa, que non é de FENOSA”, líase nas pintadas-, apareceu un día para darme a letra completa do cuplé dos maquinistas ferroláns, que a súa avoa lle aprendera. Cantábase coa música de “Agua que no has de beber”, empezaba dicindo “Soy novia de un alumno maquinista/ de la escuela que hay en Ferrol./ Dejé mi profesión de cupletista/ por dedicarle todo mi amor”. Estrofa a estrofa ía medrando en picardía, ata rematar:

De Trigonometría entusiasmado,

de cotangentes

lección me dió;

de senos y cosenos, en repaso,

les garantizo

que se lució.

Non podo comentar todo o que quixera, polo que vou á pregunta que me facía no artigo anterior: ¿Por que a colección do naturalista ferrolán Víctor López Seoane foi a Coruña en vez de vir a Ferrol?

Eu sabía a resposta porque lla oíra a Mario Couceiro un día que lle deu un arrauto crítico contra os alcaldes ferroláns, pero agora ratificoumo Mercedes Gasalla, que viviu o proceso en primeira liña: a colección de López Seoane foi a Coruña porque o alcalde de Ferrol –polas datas tivo que ser Rogelio Cenalmor-, non a quixo. Non coñecía ao naturalista e a colección non lle interesou.

Claro que outro día, cando alguén propuxo facerlle unha homenaxe a José Lorente, un dos grandes prestidixitadores do mundo, a Mario deulle o arrauto, dixo que Lorente era un titiriteiro, e a proposta quedou en nada. Ferrol podería ofrecer hoxe aos visitantes a espléndida colección de López Seoane e os curiosísimos recordos do mago Lorente, pero a cidade ten –cómpre recoñecelo- algo co Saturno que devora os fillos. Por eso quero citar un ferrolán que non debe faltar nesta crónica de recordos: Jaime López Pérez, falecido hai poucos anos. El foi quen, cumprindo a obra de misericordia de visitar aos enfermos, fixo amizade no asilo de Ferrol cunha irmá de Pepito Arriola, e, cando a señora morreu, herdou unha maleta con partituras inéditas de obras compostas polo pianista. Alí estaban, entre outras, , para barítono e orquestra; “Tres textos cervantinos”, e a habanera “Aurora”, de sabor ferrolán. Se hoxe José Arriola é valorado como compositor é porque Luis Mera levou estas partituras ao Consello da Cultura Galega, e porque Jaime López Pérez evitou que fosen destruídas. Recordalo aquí é de xustiza.

E despois de cinco anos longos entoando o “Ferrol, Ferrol, Ferrol…” tamén eu debo trocar a partitura para dicirlles “Adiós con el corazón, que con el alma no puedo”. Grazas e deica sempre.

1 comentario en “Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín: Punto final

  1. No es una despedida artista.
    Siempre te quedas en la retina de la gente que aprecia tu obra.
    Disfruta de tu vida y de tu tiempo. .lo mereces. Un abrazo.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies