Puntadas sen fío: Portaeronaves e fragatas

Hai poucos días o portaeronaves Príncipe de Asturias saiu de Ferrol para ser desguazado en Turquía e centos de persoas vírono marchar, emocionadas, desde as dúas bandas da ría. O portaeronaves foi a construción máis importante das que nos anos oitenta se fixeron para modernizar a Armada española, pero non a única porque, ao mesmo tempo, Bazán construía as fragatas FFG, a partir dun proxecto norteamericano, modificado parcialmente por Mariña. Eu era o proxectista encargado de deseñar os novos planos na Cámara de Máquinas con varios delineantes xoves. Levaba un par de meses nese cometido cando Mariña decidiu que os proxectos do portaeronaves e das fragatas eran “material reservado”, e só podería acceder a eles o persoal de confianza, a quen se daría una tarxeta  que, en letras grandes e grosas, dicía CONFIDENCIAL. Para identificalo, o Servizo de Investigación da Mariña enviounos un cuestionario que deberiamos responder. A primeira pregunta era: -¿A quién votó usted en las pasadas elecciones generales?

Na Oficina Técnica traballabamos douscentos delineantes e ningún respondeu o cuestionario. O SIM acordou que deixásemos sen responder as preguntas improcedentes e cubrírono todos, agás Antonio Mesejo, sindicalista de USO, e eu. Un comandante veu falar con nós. Era home cordial, e repetiu os mesmos argumentos e a mesma proposta. A min pareceume que nolo pedía como un favor persoal. Ao saír, Mesejo dixo que el non cubriría nada e eu cubrino. A Mesejo non lle deron o “Confidencial” e a min tampouco.

A exclusión de Mesejo non creaba maiores problemas, pero a miña si. Chamoume Jaime Rodríguez Arana, enxeñeiro xefe do Departamento, e díxome que eu tiña a súa confianza e seguiría no mesmo posto e co mesmo cometido. E aí empezou o kafkiano. Como eu non podía pedir no “arquivo secreto” os planos que nos enviaban, facíao un dos rapaces do grupo, mostrando o “Confidencial” a un arquiveiro pechado nun búnker. Despois eu distribuía o traballo no grupo, dispoñía as modificacións e responsabilizábame delas asinando “o comprobado”. Logo enviaba os planos a fotocalco para facer copias e o rapaz devolvíaos ao bunquer.

Eu pasaba os veráns en Valdoviño e un día, no areal da Frouxeira, fíxoseme coñecido un papel grande que movía o vento e collino. Era un plano da Cámara de Máquinas das fragatas co meu nome na casiña do “comprobado” e unha gran mancha de empanada.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies