Puntadas sen fío: Dereitas, esquerdas e machismo árabe

Hai trinta anos, nunha viaxe por Bélxica, coñecín un guía turístico simpatiquísimo. Gran bebedor de cervexa e contador de infinitos chistes sobre a cutrería dos holandeses, ría tanto e tan estrondoso, que, véndoo, ninguén diría que militaba na extrema dereita; pero facíao e un día, despois dunhas xarras de cervexa negra de tan alta graduación que a chamaban “tumba homes”, comenteillo. Deixou de rir e explicoume que sempre fora de esquerdas, pero non podía aceptar que Bélxica se deixase invadir por árabes que vivían do Estado por ter unha chea de fillos. Repetiume o anaco do discurso do presidente arxelino Bumedian na ONU, anunciando que os árabes conquistarían Europa, sen armas, porque serían os ventres das súas mulleres quen lles daría a vitoria; e rematou:

¿Sabes o peor? Incumpren as nosas leis, e consentímosllo.  

Era certo e sucede en España. Sei que non se pode xeralizar, pero os profesionais do ensino saben das moitas nenas árabes que deixan de asistir ás escolas en canto acadan a pubertade, sen que as Administracións o impidan. Dese machismo aberrante fun eu testemuña nun par de ocasións.

 Nun pobo da serra de Madrid un construtor marroquí fixo unha ringleira de chalés e vendeunos. Estaban ben feitos, pero un tiña pequenos fallos e os propietarios chamárono. A situación era ridícula porque a señora da casa expoñía os problemas e o construtor respondíalle ao marido, que estaba calado. –¡Míreme a mí, que soy quien le habla! Dicíalle ela, e o construtor “vista al frente”, como aqueixado de tortícoli.

A outra foi na oficina de Facenda no Escorial. A carón de min estaba un matrimonio árabe e cando unha funcionaria cantou o seu numero e a muller se erguía, o marido colleuna do brazo e sentouna para esperar que os atendese un varón. A funcionaria ollounos e dixo: -Si no vienen ahora, pierden la vez y tendrán que coger otro número. Foron e cada vez que a muller árabe empezaba a falar, o marido interrompíaa e falaba el. Facíao tan mal, que non había xeito de entenderse e a funcionaria –curtida en mil batallas semellantes- explotou: -¡Cállese y deje hablar a su mujer, que sabe de lo que habla  y la entiendo! O árabe calou, pero a súa ollada daba medo.

Ante o terrorismo yihadista o machismo árabe pasou a ser un mal menor, pero a min faime dano; e como a miña incomprensión non é “progre”, ándame na cabeza unha viñeta que publiquei en 1980, cun home apoucado, “un miñaxoia”, e un pé que dicía: -O home que votou polas esquerdas sen saber que era de dereitas.

¿Sería eu?  

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies