Puntadas sen fío: O humor en Carlos Casares

Coido que o risco máis importante na personalidade de Carlos Casares era a sensibilidade humorística e nel vexo o humorista total. Podía facer “comicidade” en calquera momento, sobre todo nas sobremesas; e “humorismo”  –esa forma de humor que fai sorrir e emociona- nos máis dos artigos publicados en La Voz de Galicia. Carlos Casares era un creador de comicidade cando falaba e un humorista cando escribía.

Tiña, ademais, a graza do satírico para narrar o lado ridículo das situacións, mesmo cando afectaban a persoas que quería e admiraba; e se o protagonista da anécdota non posuía un gran sentido do humor, sentíase agraviado. Foi o que lle pasou a Alfredo Conde.

Na primeira lexislatura da Autonomía Galega, Carlos e Alfredo foran nas listas do PSOE como independentes e saíran deputados. Un día do ano 1981, Alfredo tiña que defender as 72 emendas que fixera á “Lei de Creación da Radio Televisión Galega”, pero pasara a noite sen durmir porque lle saíra un gran dolorosísimo no ollo do cu. Porén, interveu e o presidente da Xunta, Xerardo Fernández Albor, médico eminente, decatouse de que algo lle pasaba, foi ao escano e preguntoulle. Alfredo contoulle e Albor, especialista nesas doenzas, quixo velo e foron aos aseos. Alfredo baixou os pantalóns e Albor, agachado, mirouno. Consciente do insólito da escena, Alfredo comentou: -“Mira que se entra alguén e nos ve…” Albor respondeu: -“O máis que poden dicir é que somos maricóns”. Diagnosticoulle un absceso perianal e díxolle que en canto rematase a sesión operaríao na Rosaleda.

Alfredo cometeu o erro de contarllo a Carlos. A anécdota demostraba a extraordinaria calidade humana do presidente, pero era unha tentación irresistible para o temible burlón Carlos Casares, quen nos próximos días fixo rir a todos os amigos. A Alfredo pareceulle mal e o cabreo duroulle anos. Un día que el, Casares, Xaquín Marín e eu coincidimos no xurado dun certame de contos e debuxos infantís, sacou o tema no xantar e eu preguntei: –Pero, se ninguén vos viu, ¿como se soubo?

Alfredo saltou como unha chispa: -¡Este! –Dixo sinalando co índice a Casares-. E Casares empezou a rir. Alfredo, alporizado como se o feito ocorrese aquel mesmo día, volveu  contar o sucedido; e canto máis se acendía, máis ría Carlos coa cabeza gacha, á altura do mantel.

A Alfredo non lle parecía xusto que unha mostra da bonhomía de Fernández Albor, se convertese en anécdota risible; pero estou certo de que tamén Albor riría se oíse a Carlos contala, con aquela graza tan súa. Como rirá hoxe, ao recordala, desde os seus espléndidos cen anos.   

 

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies