Puntadas sen fío: Franco, aquel home

Francisco Franco

Probablemente puido evitarse que a xestión das visitas ao Pazo de Meirás pasase á Fundación Francisco Franco. Durante o último goberno socialista a vicepresidenta María Teresa Fernández de la Vega encargou ao embaixador no Vaticano, Francisco Vázquez, que aproveitase a visita da marquesa de Villaverde á embaixada, coa Orde do Santo Sepulcro, para falarlle da cesión do Pazo ao patrimonio nacional. O informe do embaixador á vicepresidenta dicía que a marquesa estaba disposta á negociación, sempre que se fixese de forma correcta. Zapatero coñeceuno, pero non deu ningunha instrución.

Tampouco –que se saiba- o fixo Mariano Rajoy, polo que é lóxico que Carmen Franco, con 91anos, confiase a xestión á fundación que leva o nome do pai; e é lóxico que a Fundación Francisco Franco queira aproveitar a cesión para loar ao Caudillo e limpar a súa imaxe da maledicencia que “a roxería” veu verquendo sobre el durante décadas. Un anticipo deuno o portavoz nunha entrevista na Sexta TV ao afirmar que Franco “no fusilaba a la gente”. E debe de ser verdade porque nunha xornada de pesca nun río de Asturias, alguén preguntou por un militar a quen perdera a pista e Franco comentou: -A ése lo fusilaron los nacionales.

Non debía de mandar tanto como se dicía porque cando Fraga se lle queixou dun gobernador civil que o maltratara, Franco aconsellouno: -Yo de usted dejaría las cosas como están, porque ese gobernador tiene muy buenas agarraderas. Cun exministro doído pola perda da carteira, mostrouse especialmente solidario: -Van a por nosotros.
Simpático non era. O piloto de hidroavións Ignacio Hidalgo Cisneros, que o tratou de xove, en Marrocos, comentou: -Franco es antipático desde que era célula. Pero a Fundación pode eloxiar é aquel swing golf do Caudillo, que envexaba o mesmísimo Ballesteros; o hercúleo brazo que lle permitía pescar e render atúns de 320 quilos; e a prodixiosa puntería para provocar chuvias de perdices. -En la última cacería batí el récord, matando en muy pocos ojeos cerca de cinco mil. Díxolle ao curmán Franco Salgado-Araújo; pero a condesa de Romanones contou que ao rematar as batidas, os soldados apañaban as perdices, fosen de quen fosen, e levábanllas a el.

Por certo, nunha cacería de perdices recibiu Franco a noticia de que uns rebeldes conseguiran chimpar a Batista, o presidente cubano. Quedou un cacho calado e logo comentou: -Siempre lo he dicho. Los dictadores nunca acaban bien.

Tiña razón.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies