Antonio Tenreiro despois da mostra

antonio_tenreiro
antonio_tenreiro
Vista Alegre de Antonio Tenreiro

Agora que aínda está na memoria dos afeccionados a exposición que sobre a obra de Antonio Tenreiro fixo o Museo Municipal de A Coruña, e antes que o pintor coruñés volva ao silencio e ao olvido no que estivo os últimos anos, quero agradecer ao Museo a feliz iniciativa, que permitiu aos mozos afeccionados á pintura descubrir un mestre, e aos que xa o coñeciamos ratificarnos na convicción de que Tenreiro foi –é- un gran pintor, posuidor dunha lingoaxe plástica orixinal, que lle permitiu reducir a complexidade do mundo real a simplificacións de formas e cores, belidas e fortemente expresivas. Quizais, entre todas as excelencias da súa arte, a máis sorprendente sexa precisamente esa: a capacidade de apreixar o esencial e mostralo en imaxes engaiolantes pola sinxeleza das formas e o gusto exquisito nas harmonías da cor.

Vendo os cadros de Tenreiro temos a sensación de que pintar é doado. Non é tal; pintar ben nunca é doado, pero ante o lenzo en branco ten moitas máis posibilidades quen sabecomo Antonio Tenreiro, ecunha lingoaxe plástica tan ricaz como a súa.

Dixen xa que Tenreiro, intelixente e sensible, educado nun ambiente familiar liberal e culto, aprendeu a ver, vendo en Europa, desde neno, os movementos artísticos das décadas anteriores; e que aprendeu a expresar estudiando os grandes creadores deses movementos. Despois, o horizonte que tiña ante si era amplísimo, e os camiños a seguir moitos e moi distintos, pero desde o principio tivo claro que, en calquera tema, con calquera estilo, daría unha visión da realidade, sintética, expresiva e fondamente lírica. E conseguiuno. As paisaxes rurais e urbanas, os interiores e os bodegóns de Tenreiro producen as sensacións de silencio e paz; como se detivese o tempo no intre preciso da recreación. Por eso a crítica calificouno de pintor intimista.

O que poucas veces se di é que Tenreiro puido facer tan espléndida obra porque era un excelente debuxante. El preferiu pintar e non chegou a desenvolver totalmente as extraordinarias condicións que posuía  para o debuxo de liña ou de mancha, pero hai tanta arte nos debuxos dos seus cadernos de viaxe, no soporte gráfico das pinturas de interiores, de prazas, rúas, tellados, montes e vales, que eu admiro igual o pintor e o debuxante.

Como outros grandes creadores, Antonio Tenreiro procurou a volta consciente á liberdade creativa da infancia, e conseguiuna con moita fortuna; de aí que nos abraien e conmovan eses acertos de neno en debuxos de artista totalmente madurecido. A delicadeza da liña, coa gracia sinxela da aparente imperfección, a ousadía nas ceras e nas acuarelas, non só demostran a habelencia dun debuxante inspirado, senón tamén a mestría dun artista que coñece os segredos do oficio e, o que é máis importante, sabe moi ben en que consiste a Arte.

A mostra que do gran artista coruñés ofreceu o Museo Municipal de A Coruña deunos ocasión de comprobalo.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies