Ferrol, Ferrol, Ferrol, onde eu nacín: Amor en Amboaxe

mor en Amboaxe
Amor en Amboaxe

Chamábase Mariconchi e era a nena máis linda que eu vira nos meus dez anos de vida. De pel branca como a Brancaneves do conto, ollos grandes e inquedos, boca debuxadiña e fresca, de dentes perfectos, que falaba e ría sempre… Estouna vendo co pelo claro e longo, recollido en “cola de cabalo”; altiña, lanzal, vestida con roupa moi nova, moi limpa e moi cara, que lucía con elegancia. Foi o meu primeiro gran amor. Eu xa tivera outras experiencias amorosas; xa namorara de varias nenas ás que vía pasar pola acera de enfronte, e de María Móntez, a protagonista das películas Las mil y una noches e Alí Babá y los cuarenta ladrones; de Yvonne de Carlo, heroína en El piel Roja e Chacales del mar; da Leslie Caron de Lilí; da Carmen Sevilla de El sueño de Andalucía…, pero o de Mariconchi era outra cousa.

Todo empezou a tarde do 31 de agosto do 1953, cando Arturito me contou que el e Cuqui Montero, un rapaz da rúa Carlos III, a quen alcumabamos , estaban por unha nena preciosa da praza de Amboaxe, coa que falaban todas as tardes no Cantón; e levoume a vela. Ao chegarmos xa estaba Cuqui Montero facéndose o chulo ante ela e unha amiga, de nome Tonucha, á que moitos anos despois atopei casada e poeta.

No Cantón había un remuíño de xente, pero, en canto a vin, só tiven ollos para Mariconchi; e ela olloume tamén, surriume e non deixou de mirarme ata que falamos. Foi un amor a primeira vista, un flechazo que nos fendeu o corazón pola metade aos dous; e aquela noite, nos fogos de Amboaxe, eu sabía que as tracas, as bengalas voadoras e o castelo de luces que estoupaban no ceo, eran para nós.

O idilio proseguiu felizmente nos próximos días, con Tonucha e Arturito de <carabinas>, e se eu coñecese o texto de Romeo e Xulieta avalaría a Shakespeare cando afirma que os namorados poden camiñar sobre teas de araña baixo a caloriña morna do verán. Porque eu sentía o amor dentro de min, día e noite, como unha acumulación de gases baixo o diafragma, que me facían levitar; e se pensaba nela ás horas de comer, perdía o apetito; e de noite non durmía sen soñar esperto mil aventuras románticas, nas que ela e eu eramos protagonistas; e pasaba sen alento as horas do día ata o momento de vernos…

E unha tarde, na praza de Amboaxe, vina vir cun aceno triste no rostro. Cando chegou cabo de min explicoume que non podíamos seguir porque o irmán pequeno –un alevín de canalla, ¡quen sabe o que sería del!- chivárase ao pai, quen lle ordeara cortar de contado a nosa relación, ou non a deixaría saír de casa. Pasaron sesenta anos e non esquecín o que me dixo: -¡Lo siento muchísimo, porque me gustas tanto…! Tonucha e Arturito foron testemuñas daquel momento dramático.

Arturito e eu volvimos a Esteiro. A vida non tiña sentido para min, que me sentía o ser máis desgraciado do mundo, e nada podía quitarme aquela dor terrible do peito. Andivemos media rúa da Igrexa sen dicir palabra, pero ao chegar a La Ibense Arturito propuxo mercar un xelado, e eu pedín un de chocolate e vainilla. Coa primeira lambetada notei que a anguria me baixaba algo do peito á barriga, e o mesmo coa segunda e as seguintes. Funo lambendo a pouquiños para que durase, e cando o rematei respiraba moito mellor. O que quedaba do día funo levando como puiden, pero estou certo de que sen o xelado de La Ibense morrería de tristura aquela noite.

Deixa un comentario

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies